Home

Home

Gedichten


 

Geluk en ongeluk 

Zij zijn al metaforen, geluk en ongeluk. 
Wij mensen zien hun sporen en zijn verrast, verrukt. 
wij kunnen ze niet scheiden: hun baan verblind ons oog.
Verward door hun verschijning zien wij verbluft omhoog.
De tijd zal ze pas scheiden, in dagen van gemis.
In uren die verglijden tot er geen glans meer is. 
Dan zal het zich voltrekken, het wonder van de trouw: 
Geluk laat zich ontdekken als frisse morgendauw. 
De toekomst is aanstaande van trouw die overwint. 
Het wonder is al gaande: je wordt herkent, bemind.
Het uur van echte vriendschap brengt leven in balans. 
Het uur van de geliefde geeft ongeluk zelfs glans. 
Gedicht van Dietrich Bonhoffer.

1906- 1945

Gedicht in gevangenschap geschreven.

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een hand vol geluk.

‘Weet je waar handen voor dienen?’ vroeg een vrouw.
En ze begon spontaan te vertellen.
‘De handen van de mensen zijn gemaakt om er geluk in te leggen,
de een bij de ander de ander bij de een,
de zwarte bij de witte,de gele bij de rode,
of wat voor kleur ze ook mogen hebben,
want geluk kent geen kleur,geen ras,geen stand, geen grens.
Geluk is: daar allemaal in een boog omheen lopen en
rechtstreeks op God afgestemd zijn.
Geen mens vergeet zolang hij ademhaalt
het oord van zijn geluk.’

Bron: Adriaan Roland Holst

Mattheüs 5, 1-12

Waar en wanneer was u voor het laatst gelukkig? En waarom was dat?
-------------------------------------------------------------------------------------------